Mireille Christiaansen (56) pakt altijd door. Dat doet ze nu ook, met de diagnose parkinson. Ze doet mee aan Padel voor Parkinson in Breda en zamelt geld in voor onderzoek. Haar streefbedrag was € 500,-. Inmiddels staat de teller op meer dan € 4.000,-. “Dat had ik echt niet verwacht. Ik ben er trots op. Het doet me ook wel wat.”
Een slipper die niet past
Het begint op vakantie in juni 2025. Mireille krijgt haar slipper niet aan haar rechtervoet. Ze krijgt hem er alleen in door erop te staan. Al maanden verliest haar rechterkant kracht, maar ze zoekt er niets achter. “Ik ben linkshandig, ik zat in de overgang, ik werd ouder. Ik vond alles verklaarbaar.”
Haar fysio denkt er anders over. Zoveel krachtverlies is gek, zegt hij. Mireille traint al twaalf jaar met een personal trainer, dus hij kent haar lijf. Ze stapt naar de huisarts en die stuurt haar naar de neuroloog, ‘om dingen uit te sluiten’.
Van goed naar slecht nieuws
Ze krijgt digitaal de uitslag van de MRI-scan: er is niets te zien. Mireille en haar man zijn dolblij. Een paar dagen later schuiven ze pas op afspraak aan bij de neuroloog in het ziekenhuis. Daar draait alles om: “Ik heb slecht nieuws voor u. Ik denk dat u parkinson heeft.” Een MRI-scan laat parkinson namelijk niet zien. De neuroloog herkent de ziekte aan de klachten en aan hoe iemand beweegt.
“Ik geloof dat ik de eerste maanden bijna alleen maar gehuild heb.” Mireille zoekt snel hulp bij een psycholoog. Dat helpt.
–> Lees hoe artsen de diagnose parkinson stellen
Niet lullen, maar poetsen
Stilzitten past niet bij haar. Haar vader leerde haar: niet lullen, maar poetsen. Dus doet ze crossfit en krachttraining om zo lang mogelijk fit te blijven. En ze padelt, want dat maakt haar blij.
“Ik moet vechten om fit te blijven. Maar je kunt niet vechten om beter te worden.” Dat vindt ze het lastigst. Een doener wil iets doen waardoor het beter wordt. Bij parkinson werkt dat niet zo. Haar kinderen noemen haar sterk. Mireille glimlacht even. “Was ik maar niet sterk, en had ik maar geen parkinson.”
Wat Mireille zo leuk vindt aan padel
Mireille krijgt energie van padel . “Krachttraining doe ik omdat het goed voor me is. Maar padellen is een spelletje en daar word ik heel blij van.” Haar man golft, maar zij vindt dat saai. “Het duurt lang.” Padel is een uurtje, zo intensief als je zelf wilt en het kan tactisch zijn: “Je moet soms iemand uitschakelen door alleen op één van de twee tegenstanders te spelen. Dan zet je de ander in de ijskast, zo noemen we dat.”
Elke donderdagmiddag speelt ze met haar oude hockeyteam. Samen stapten ze in 2018 over op padel. Mireille werd de fanatiekste en groeide door naar competitie en toernooien.
“Mijn vrienden blijven met mij spelen, ook als mijn niveau zakt door parkinson. ‘Zolang jij het nog kunt, blijven wij met jou padellen’, zeggen ze.”
Niemand ziet het, zij voelt het
Op de padelbaan merkt ze de ziekte ook. Haar trainer ziet dat haar rechterarm niet meer goed meedoet bij een smash. Tijdens een wandeling blijft haar voet achter. “Dat ziet niemand, maar ik voel het wel.” In een vergadering begint haar been te trillen, net als haar medicatie bijna uitwerkt. Dan zet ze haar voet stevig op de grond.
Mireille is praktijkmanager in een tandartspraktijk. Haar collega’s wisten het meteen, want op de dag van de diagnose appte ze hen. Na het weekend huilden ze samen. “Ik hou het niet voor mezelf. Ik heb liever dat mensen meeleven.”
Zo lang mogelijk goed blijven
Wat hoopt ze? “Zo lang mogelijk goed blijven.” Het idee dat ze zal afzwakken, vindt ze verschrikkelijk. Ze zag het bij haar buurman. Zijn vrouw zorgde dag en nacht voor hem en had geen tijd meer voor zichzelf. “Dat wil ik niet voor mijn man en mijn kinderen. Zij zeggen: dat doen we graag. Maar ik wil het niet.”
Daarom gelooft ze in onderzoek. “Hoe meer onderzoek, hoe beter. Zo blijft je kwaliteit van leven zo lang mogelijk goed.” Mireille staat op 7 november in Breda op de baan tijdens Padel voor Parkinson. Jij kunt haar steunen, of zelf de baan op gaan! Padel locaties vind je verspreid door heel Nederland.