Als bij ons de voordeurbel gaat en er staat een collectant, ontsteekt onze hond altijd in een hysterische woede. Onze labradoodle springt huizenhoog, krabt het behang van de muur en is niet meer te houden. Wij snappen dit, wij hebben het ook niet zo op collectes.
Toch duik ik altijd opgefokt de keuken in, graai ik in ons geldpotje, in de hoop op iets bruikbaars. Maar meestal vind ik alleen twee aangekoekte Franse francs die al decennialang uit de roulatie zijn en een muntje voor een winkelwagentje. Met het schaamrood op de kaken loop ik dan met lege handen naar de voordeur. De collectant glimlacht meestal vriendelijk en zegt: ‘Het kan ook met een QR-code, hoor meneer.’
Collecterende mensen spelen diep in op mijn schuldgevoel. Want hoe kun je een donatie weigeren aan de bestrijding van levensbedreigende ziekte of hulp aan mensen in landen die het hard nodig hebben?
En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen ziekte, die toch ook niet voor de poes is. En waar nog steeds geen medicijn voor is. Want voor parkinson bestaat nog niets dat het ziekteproces stopt. De belangrijkste behandeling – pillen met dopamine – is in de basis al zo’n vijftig jaar hetzelfde. Natuurlijk is er in die tijd wel vooruitgang geboekt. Er zijn nieuwe inzichten en voor sommige mensen zelfs operaties die veel verschil maken. En we weten inmiddels ook dat bewegen en gezond leven echt helpen om klachten te verminderen. Maar hoe waardevol dat allemaal ook is: het zijn manieren om de ziekte af te remmen of draaglijker te maken. Niet om te genezen. Daar moet nog steeds veel onderzoek naar worden gedaan en daar is geld voor nodig.
‘Waarom ga je dan niet zelf collecteren?’ hoor ik u denken. Ik ben nu eenmaal geen collecteheld. Er is iets wat veel beter bij mij past: je kunt namelijk bij ParkinsonNederland een online collectebus openen. Geen regen. Geen boze honden. Geen gênante gesprekken aan de voordeur…
Ik ga mijn online collectebus delen via mijn sociale media. Daarmee bereik ik waarschijnlijk veel meer mensen dan wanneer ik één wijk zou aflopen. Ik heb het streefbedrag bewust niet al te hoog gezet, maar stiekem lijkt het me geweldig als we daar ruim overheen gaan.
Misschien is dat ook iets voor u. Een online collectebus is in een paar minuten geregeld. Je helpt mee aan onderzoek dat hard nodig is en je hoeft er niet eens droge sokken voor op te offeren. Dat is collecteren anno 2026. En dat bevalt me een stuk beter.
Jan Heemskerk kreeg in 2021 de diagnose ziekte van Parkinson.
Met zijn maandelijkse column voor ParkinsonNederland wil hij graag een nuttige bijdrage leveren aan de bewustwording van deze ziekte. Natuurlijk met zijn kenmerkende mix van empathie en zelfspot.
Jan geniet van bescheiden bekendheid als voormalig hoofdredacteur van de mannenbladen MAN, FHM en Playboy. Jan was ook lange tijd columnist bij onder meer Linda. (samen met Saskia Noort), Flair (met Marcel Langedijk) en Kek Mama (over vaderschap en relatie). En schreef voor vrouwenbladen als Libelle, Margiet Viva, Plus, Jan, Saar, Telegraaf Vrouw en Volkskrant Magazine talloze artikelen, vooral over de verhouding en verschillen tussen man en vrouw. Maar hij draait zijn hand ook niet om voor het presenteren van een radio/tv en/of podcast-programma.
Elke maand delen onze columnisten persoonlijke verhalen, ervaringen en inzichten over parkinson. Jan en Wytze schrijven openhartig over hun leven met parkinson, terwijl Marlies haar kennis en ervaringen deelt over parkinson als fysiotherapeut en leefstijlcoach. Lees hier de nieuwste columns.