Over een paar weken staat Monique Leijen (57) opnieuw aan de start van de Nijmeegse Vierdaagse. Vier dagen wandelen, 40 kilometer per dag. Voor veel mensen een flinke uitdaging. Voor Monique, die zelf parkinson heeft, is het extra bijzonder. Toch twijfelde ze geen moment om weer mee te doen. “Bewegen helpt mij. En iedere euro die ik ophaal, brengt onderzoek naar parkinson een stap verder.”
Bewegen is niks nieuws voor Monique. Al van jongs af aan is ze fanatiek actief in de sportwereld. Ze begon met handbal, stapte over op atletiek en liep later halve marathons en twee volledige marathons.
“Kom op, werk eens mee”
Juist tijdens het hardlopen merkte ze dat er iets veranderde. “Mijn rechterbeen deed niet meer goed mee. Ik mopperde weleens tegen mezelf: kom op, werk eens mee. Achteraf besef ik dat dat waarschijnlijk de eerste symptomen van parkinson waren.”
Toch duurde het nog een tijd voordat de oorzaak duidelijk werd. Als verpleegkundige volgde Monique een intensieve opleiding tot oncologieverpleegkundige. Haar vermoeidheid, concentratieproblemen en tragere tempo schreef ze lange tijd toe aan de combinatie van werken, studeren en ouder worden.
“Collega’s zeiden ineens dat ik zo traag was. Dat paste helemaal niet bij mij. Ik had ook een heel wattig gevoel in mijn hoofd. Toen dacht ik: er klopt iets niet.”
Ze stapte naar de huisarts. “Ik zei meteen: ik heb geen burn-out, dit voelt anders. En mijn moeder heeft parkinson.” Die laatste opmerking bleek belangrijk. Monique werd snel doorgestuurd naar een neuroloog en kreeg binnen drie maanden de diagnose.
Twee generaties met parkinson
De ziekte was voor Monique niet onbekend. Haar moeder kreeg enkele jaren eerder ook de diagnose. Toch herkende zelfs Monique, met haar verpleegkundige achtergrond, de eerste signalen bij haar moeder niet.
Nu begrijpen moeder en dochter elkaar beter. “Mijn moeder vraagt vaak: heb jij dat ook? Er is herkenning. Tegelijkertijd probeer ik haar steeds naar buiten te krijgen, want bewegen helpt echt. Ze zegt tegenwoordig vaak lachend als ze de telefoon opneemt: ‘Ik ben al een rondje wezen lopen.’ Dan weet ik dat ze mij voor wil zijn.”
Voor Monique is bewegen inmiddels een nog vaster onderdeel van haar leven. “Als ik veel sport, heb ik minder klachten. Stilzitten maakt het alleen maar erger.”
Opnieuw de 4Daagse: “Geloof dat daar kansen liggen”
Die overtuiging bracht haar vorig jaar ook naar de Nijmeegse Vierdaagse. Dit jaar loopt ze voor de tweede keer mee voor ParkinsonNederland. “De Vierdaagse is zoveel meer dan wandelen. Je bent de hele dag buiten, ontmoet nieuwe mensen en raakt met wildvreemden in gesprek. Dat maakt het zo bijzonder.”
Onderweg vertelt ze niet alleen haar eigen verhaal, maar ook waarom onderzoek naar parkinson zo hard nodig is. Familie, vrienden en sportgenoten steunen haar met donaties. “Er moet geld blijven komen voor onderzoek. Ik heb zelf meegedaan aan onderzoek naar nieuwe medicatie en ik geloof echt dat daar kansen liggen. We moeten blijven investeren.”
Zo kun jij in actie komen voor onderzoek naar parkinson
Wandelen voor de toekomst
Haar motivatie is persoonlijk. Niet alleen omdat haar moeder en zijzelf met parkinson leven, maar ook omdat ze aan haar vier kinderen denkt. “Mijn moeder heeft parkinson, ik heb parkinson en hun vader is er niet meer. Voor hen hoop ik dat we verder komen. Dat zij later kunnen zeggen: dankzij al dat onderzoek is er iets veranderd.”
Als Monique straks over de Via Gladiola loopt, is dat veel meer dan de finish van vier wandeldagen. Het is het bewijs dat parkinson haar misschien vertraagt, maar niet stil krijgt.
“Ik loop voor mezelf, voor mijn moeder, voor mijn kinderen, mijn kleinkinderen en voor iedereen die met parkinson te maken krijgt. Onderzoek geeft hoop. Daarom hoop ik dat meer mensen een actie starten of iemand steunen die in actie komt. Samen kunnen we echt het verschil maken.”
Doneer en steun de actie van Monique