“Ik dacht: ik wil mezelf uitdagen. Dat het zoveel los zou maken, had ik nooit verwacht.” Sinds 13 mei zit Per Kampman op de fiets voor een bijzondere tocht: van Stockholm naar Meppel. Niet op een racefiets, maar op een elektrische stadsfiets. Een spontane actie die uitgroeide tot een grote inzamelingsactie voor onderzoek naar parkinson.
Hoe is het idee ontstaan om van Stockholm naar Meppel te fietsen?
“Eigenlijk heel impulsief. Ik sliep slecht en zei op een avond tegen mijn vrouw: ik heb zin om iets geks te doen, iets waarmee ik mezelf kan uitdagen. Eerst dacht ik aan fietsen van Meppel naar Stockholm, maar mijn vrouw zei: ‘Waarom niet andersom? Dan word je aan het einde ook echt ontvangen door je naasten.’ Dat vond ik eigenlijk meteen een mooi idee.”
“Toen kwam het volgende: als ik het doe, dan ook écht uitdagend. Dus niet op een racefiets, maar op een elektrische stadsfiets. Dat maakt het een stuk zwaarder. Daarna ging het snel. We maakten een actiepagina aan en ineens begonnen mensen te doneren. Toen voelde ik ook: nu moet ik het waarmaken.”
Je bent geen fanatieke fietser van nature?
“Nee, totaal niet. Ik ben een teamsporter, een balsporter. Fietsen is voor mij geen hobby geworden en dat gaat het denk ik ook niet worden. Daardoor is het een extra uitdaging. Ik ben dus een teamsporter, maar trainen doe ik altijd alleen. Fietsen kost me al zoveel energie, dat ik onderweg niet ook nog wil praten. Tijdens de tocht ben ik niet helemaal alleen. Mijn ouders rijden met de camper achter me aan.”
Er ontstaat echt iets samen, daar ben ik zo dankbaar voor
Waarom wilde je deze actie koppelen aan ParkinsonNederland? “In eerste instantie deed ik het vooral voor mezelf. Om een doel te hebben. Iets om voor op te staan. Mijn zusje zei toen: ‘Waarom koppel je er geen goed doel aan?’ Dat vond ik eigenlijk meteen logisch. En ja, het goede doel kiezen was niet moeilijk.”
Zijn zus beheert inmiddels ook de socialmediakanalen van de actie. “We zijn allebei best competitief,” lacht hij. “We zeiden eerst nog: als we € 10.000,- ophalen, zou dat geweldig zijn. En nu naderen we de € 20.000,-.”
Wat doet het met je dat zoveel mensen meeleven?
“Dat vind ik misschien nog wel het meest bijzondere. Mensen helpen spontaan mee. Ik kreeg sportkleding, sportvoeding, steun van mijn werkgever, collega’s die stukken meefietsen… Er ontstaat echt iets samen. Daar ben ik enorm dankbaar voor.”
Je kreeg in 2023 de diagnose ziekte van Parkinson. Had je toen al langer klachten?
“Achteraf gezien wel. Waarschijnlijk al vanaf mijn 35e. Ik merkte dat sporten steeds moeilijker werd. Mijn benen liepen vol, ik was extreem moe. Maar ik dacht daar niet veel van. Tot mijn rechterhand begon te trillen.”
De neuroloog stelde uiteindelijk snel de diagnose. “Ik ben alleen naar die afspraak gegaan. Ik reed daarna terug naar huis en dacht eigenlijk vooral: oké, ik heb dus parkinson. Het was een bevestiging.”
De echte impact kwam later. “Toen ik minder kon werken. Minder kon sporten. Slechter ging slapen. Dat zijn de momenten waarop je voelt dat je wereld kleiner wordt.”
Wat vind je het moeilijkst aan leven met parkinson?
“De vermoeidheid. Ik weet eigenlijk niet meer hoe het voelt om níet moe te zijn. Slechte nachten breken je op. Je moet constant keuzes maken: waar geef ik mijn energie aan uit?”
Ook drukke omgevingen kosten veel energie. “Met veel mensen in een ruimte zijn, uit eten gaan, reizen… alles komt veel harder binnen. Dat verwerken lukt niet altijd meer.”
Vrienden en familie zeggen dat ik zachter ben geworden
Je bent inmiddels afgekeurd voor werk. Hoe was dat?
“Dat was wel heftig. Werk nam een groot deel van mijn leven in beslag. Ineens valt dat weg. Dan ontstaat er een gat. Deze fietstocht is ook een manier om weer iets van richting te vinden.”
Tegelijkertijd merkt hij dat parkinson hem ook veranderd heeft. “Vrienden en familie zeggen dat ik zachter ben geworden. Emotioneler misschien ook. Ik deel meer dan vroeger. Dat had ik eerder nooit gedaan.”
Via social media vertelt hij open over zijn leven met parkinson en houdt hij iedereen dagelijks op de hoogte van zijn tour. “Veel mensen zien aan de buitenkant niet wat deze ziekte doet. Als ik met mijn verhaal herkenning kan geven of bewustwording kan creëren, dan is dat heel waardevol.”
Wat hoop je uiteindelijk met deze tocht te bereiken?
“Natuurlijk hoop ik zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek. Al is onze bijdrage misschien maar een druppel op een gloeiende plaat, het helpt wel mee.”
Maar er zit ook nog iets anders achter. “Ik wil laten zien dat je moet blijven leven. Niet te snel afscheid nemen van dingen die je leuk vindt. Blijven ondernemen. Dingen niet uitstellen. Dat probeer ik zelf ook vast te houden.”
STEUN DE ACTIE VAN PER KAMPMAN