Wytze Russchen is een voormalig Nederlands lobbyist in Brussel. In 2008 kreeg hij, op 37 jarige leeftijd, de diagnose parkinson. Hij schreef daarover later het boek ‘De Reis van mijn leven in 51 anekdotes’. Waarin hij op een laagdrempelige manier over zwaardere onderwerpen, zoals parkinson schrijft. Maandelijks schrijft Wytze Russchen een column voor ParkinsonNederland: verhalen uit het leven gegrepen, zijn gevecht tegen parkinson dit alles uiteraard voorzien van een flink stuk (geo) politiek!
Voor mijn DBS-ingreep in oktober 2023 leed ik aan dyskinesie. Heftige, onwillekeurige bewegingen van vooral mijn rechterarm. Mensen met parkinson krijgen daar vaak last van na langdurig gebruik van levodopa (parkinson medicatie) als ze ‘on’ zijn. Dit heeft thuis geleid tot menig koffievlek op het tapijt en glasbakken vol gebroken glazen.
Op straat zwaaiden onbekende mensen (terug) omdat ze dachten dat ik naar hen zwaaide. Positief bekeken was het een handige (pun intended) manier om nieuwe contacten te leggen. Of zoals een vriend destijds grapte: ‘Je kunt nu voor koningin spelen!’ Zelf vond ik het vreselijk, omdat het de aandoening zo zichtbaar maakte.
In 2019 begon ik met Spaanse les. Met 6 andere ‘studenten’ in een talenschool, hartje Barcelona. Toen een jaar later covid toesloeg, schakelden we over naar online klas, via Zoom. Minder sociaal, maar zo kon ik niemand knock-out slaan. Bovendien, als je ‘thuiswerkt’ zijn ‘on/off’ symptomen beter te verbergen dan in een klaslokaal.
Althans, dat dacht ik.
Tijdens de eerste online les vroeg de ‘profesora’ plots: “Wytze heeft een vraag?” “No”, zei ik, “alles is mij duidelijk”. Maar 5 minuten later vroeg ze het weer en 5 minuten later opnieuw. Stomverbaasd vroeg ik haar: “Waarom denk jij dat ik iets wil vragen?” De Spaanse antwoordde: “Omdat je telkens je hand opsteekt (bij Zoom-sessies kunnen deelnemers op een ✋ klikken als ze het woord willen).”
Net voordat ik wilde zeggen dat ik weliswaar parkinson heb, maar (nog) geen alzheimer, keek ik in het menu rechtsboven. Daar stond iets dat ik niet eerder had gezien: ‘Gesture Recognition: On.’ Zoom was blijkbaar recentelijk uitgerust met een nieuw snufje dat bewegingen herkent en omzet in commando’s. Mijn analoge dyskinesie had onbewust mijn digitale handje doen opsteken.
Met een rood hoofd zette ik ‘Gesture Recognition’ uit. Ik ‘on’, dan dat rotsnufje ‘off’!
Wie is Wytze Russchen?
Wytze Russchen (Drachten, 22 december 1970) is een voormalig Nederlands lobbyist in Brussel. Hij is auteur van o.a. ‘het Oliemannetje – toplobbyist in Europa’ (2014), en ‘#Post uit Brussel’ (2015). Hij werd in 2017 door het platform euknowhow.eu beschouwd als een van de meest invloedrijke Nederlanders in Brussel. In 2008 kreeg hij, op 37 jarige leeftijd, de diagnose parkinson. Hij schreef daarover later het boek ‘De Reis van mijn leven in 51 anekdotes’. Waarin hij op een laagdrempelige manier over zwaardere onderwerpen, zoals parkinson schrijft. Sinds 18 september 2023 is Russchen ambassadeur van de Parkinsonalliantie Nederland.
Wil je op de hoogte blijven van Wytze zijn nieuwe columns? Volg ons dan op social media via onderstaande button.
ParkinsonNederland wil zo snel mogelijk de ziekte afremmen, genezen en voorkomen. Tot die tijd zorgen we dat mensen met parkinson en hun omgeving een zo goed mogelijk leven kunnen leiden. Daarom investeren we in onderzoek en innovaties die het verschil maken voor mensen met parkinson.